Awit 4

Ang pag-ampo ni Habakuk  (Habakuk 3:1-19)

Oh Ginoo, nabati ko ang balita mahitungod kanimo, ug ako nahadlok; giisip ko ang imong mga buhat, ug nahibulong ako sa hilabihan.

Ikaw pagailhon sa taliwala sa duha ka mga binuhat nga buhi: Sa katuigan nga umaabot ikaw pagailhon. Inig-abot nianang taknaa, igapakita ka; sa diha nga ang akong kalag maguol, diha sa kaligutgut mohinumdum ikaw sa kaluoy.

Ang Dios moabot gikan sa Teman, ang Balaan gikan sa bukid sa malandong, dahonan nga mga kahoy.

Ang kalangitan gitabonan sa iyang himaya, ug ang yuta napuno sa pagdayeg kaniya.

Ug ang iyang kahayag maingon sa suga. Adunay mga kasilaw1 sa iyang mga kamot; ug iyang gitukod ang dakong gugma sa iyang kakusog.

Kaniya nagauna ang pulong; ang pulong mogula didto sa iyang mga lakang.

Siya mibarog, ug nauyog ang kalibotan; siya mitan-aw, ug mipakurog sa kanasuran sa kalibutan.

Ang kabukiran nagupok, ug ang walay katapusan nga mga bungtod nangatumpag diha sa iyang paggawas.

Tungod sa kagul-anan, nagtan-aw ako sa mga tolda sa mga Etiopianhon; bisan ang mga puloy-anan sa yuta sa Median nangalisang.

Nasuko ka ba sa kasapaan, Ginoo? O pasilaub ba ang imong kaligutgut sa mga suba, o napungot ka ba batok sa kadagatan, nga ikaw magsakay sa imong mga kabayo, ug ang imong mga karwahi mao ang kaluwasan?

Ihana mo ang imong pana batok sa mga korona2, miingon ang Ginoo. Ang yuta sa mga suba mabahin.

Daghang mga katawhan ang makakita kanimo ug magaguol, sa dihang ginatibulaag mo ang mga agianan sa mga tubig; ang kahiladman misinggit sa iyang tingog, ug gibayaw ang iyang mga kamot paitaas.

Misubang ang adlaw, ug ang bulan mihunong sa iyang agianan. Diha sa pagkidlat maglupad ang imong mga udyong, sa kasanag sa imong masidlakong bangkaw.

Sa imong kapungot mopakunhod ikaw sa kalibutan, ug sa imong kasuko dugmokon nimo ang kanasuran.

Natungha ikaw alang sa kaluwasan sa imong katawhan, aron luwason mo ang imong mga gidihog. Gidugmok mo ang ulo sa mga malapason; sa mga talikala gihigot mo ang ilang liog.

Sa kaligutgut imong giputol ang mga ulo sa mga gamhanan; kinsa nagsalig sa ilang katig-a, tungod kay gitukob nila ang mga kabus sa tago.

Gipalakaw mo ang imong mga kabayo sulod sa kadagatan; gipukaw mo ang katubigan.

Ako nagbantay, ug ang akong tiyan nabalaka tungod sa tingog sa pangamuyo sa akong mga ngabil. Ang pagpangurog misulod sa akong mga bukog, ug sa sulod nako ang akong kusog nabalaka.

Magapahulay ako sa adlaw sa kalisdanan, sa pag-abot sa katawhan nga mosulong kanamo.

Para sa walo ka bersikulo

Bisan kong ang kahoyng igera dili na mamuak, ug wala nay ubas sa kaparasan;

Bisan kon ang abut sa olibo mapakyas ug ang kayutaan dili na mohatag sa iyang pagkaon;

Para sa unom ka bersikulo

Bisan kon wala nay karnero diha sa toril, ug wala nay baka sa iyang butanganan;

Apan ako magakalipay diha sa Ginoo, magmalipayon ako diha sa Dios nga akong Manluluwas.

Para sa upat ka bersikulo

Ang Ginoong Dios maoy akong kusog; siya magatultol sa akong mga tiil hangtod sa katapusan.

Palakton ako niya sa hatag-as nga mga dapit, aron sa pagdaug pinaagi sa iyang awit.

Himaya sa Amahan, ug sa Anak, ug sa Espiritu Santo, karon ug sa kanunay, ug hantod sa kahangtoran sa mga kahangtoran. Amen.


1. Sa literal: Adunay mga sungay.

2. Sa literal: sa mga sitru.