Ang Kinabuhi sa Talahurong si Maria sa Ehipto

Si San Zosimas (April 4) usa ka monghe sa monasteryo sa Palistina sa utlanan sa Sesaria. Sa iyang pagpuyo sa monasteryo gikan pa sa pagkabata, siya nagkinabuhi nga asetiko hangtud nga miabot siya sa panuigon nga singkwentay tres (53). Ug sa dihang siya nahasol sa paghunahuna nga naabot na niya ang Kahingpitan ug wala nay si kinsa nga makatudlo kaniya. Sa iyang hunahuna; “kung adunay pay monghe nga makapakita sa hataas nga paagi sa kinabuhing asetiko nga iyang naabot? Kung aduna pa bay laing makalabaw sa akong ispirituhanong kaligdong ug binuhatan?”

Sa kalit lang, usa ka anghel sa Dios ang nagpakita kaniya ug miingon, “Zosimas, ikaw maisugong naningkamot hangtud sa makab’ot kining tawhanong gahum. Apan, walay si kinsa nga arang og angayan (Rom.3:10). Aron nga imong mahibaw’an kung unsa ka daghan ang mga pamaagi padulong sa kaluwasan, biyai ning imong yutang nadak’an, sama kay Abraham gikan sa balay sa iyang amahan (Gen.12:1), ug adto sa monasteryo duol sa Jordan.

Si Abba Zosimas midali sa pagbiya sa monasteryo, sa pagtuman sa giingon sa anghel, miadto siya sa monasteryo haduol sa Jordan og mipuyo didto.

Dinhi iyang nahimamat ang Elder (lider) kansang nakab’ot nasad ang kahingpitan sa kaugalingong pagpaningkamot. Niining dapita dili gayud madungan si kinsa kanila ang mga walay pulos nga mga pulong. Hinuon, sila kanunayong nagaawit og naga-ampo sa tibuok gabii. Si Abba Zosimas nagsugod sa pagsundog sa ispirituhanong mga gingbuhaton sa mga Balaang mga monghe.

Sa paglabay sa mga panahon, ang Balaang 40 ka adlaw nga pag puasa miabot. Didto may pamatasan ang monasteryo, kansang maoy rason nganong gigiyahan Sa Dios si San Zosimas niadtong dapita. Sa unang domingo sa pag puasa ang Igumen nagpahigayon sa Balaang Liturhiya, ug matag usa makadawat sa dili matupngan, maputli nga Lawas og Dugo ni Kristo. Pagkahuman niana, tanan sila muadto sa trapeza sa gamay nga salosalo, og magtigom pag usab sa simbahan.

Ang mga monghe mag-ampo og maghimo sa mga pagyukbo (paghapa sa yuta) sa pagpangayo sa kapasayluan sa matag usa. Ug paghapa sa yuta sa atubangan sa ilang Igumen og pag pangayo sa iyang bendisyon sa usa ka pagpaningkamot (buluhaton) nga muabutay. Sa panahon sa pagbasa sa Salmo nga” Ang Ginoo ang akong kahayag og manluluwas, kinsa may akong kahadlukan? O kinsa ang akong gikahadlukan?” (Ps.26/27:1) paga ablihan ang ganghaan sa monasteryo og sila manglakaw ngadto sa kamingawan.

Matag usa magadala sa ilang pagkaon nga igo lang sa ilang gikinahanglan, og mangadto sa disyerto. Kung sila mawad’an na sa pagkaon sila mangaon lang sa mga gamut og tanom nga nagaturok sa disyerto. Ang mga monghe motabok sa Jordan og mag iyahay og panglakaw sa lain-laing direksyon, aron nga ang matag usa kanila dili makakita kung unsa nga pamaagi sila maga puasa o unsaon nila paggamit sa ilang mga oras.

Ug ang mga monghe mamalik sa monasteryo sa panahon sa Domingo sa Palma, dala sa matag usa sa ilang kaugalingon nga saksi sa pagpaningkamot nga asetiko. Pamatasan na sa monasteryo ang dili pagpangutana sa matag usa sa ilang kasinatian sa disyerto.

Si Abba Zosimas, sumala sa pamatasan sa monasteryo miadto usab sa layong dapit sa disyerto pamasin nga makakita siya sa laing nagpuyo didto nga makatabang kaniya sa mapuslanong paagi.

Siya padayon nga milakaw sulod sa 20 ka adlaw, og ginaawit niya ang mga Salmo og sa pag’abot sa Ika-unom nga oras nagabuhat siya sa kasagarang mga pag ampo. Sa kalit nga sa tuong bahin sa bungtod nga iyang gitindugan, nakita niya ang usa ka pigura nga porma og tao. Nahadlok siya, sa pagtuo nga nagpakita kaniya ang demonyo. Ug gipangandaman niya ang iyang kaugalingon pinaagi sa pagpanguros, nga nakawagtang sa iyang kahadlok. Sa paglingi niya sa tuong bahin nakita niya nga ang maong pigura nagalakaw sa habagatang bahin. Ang itom nga lawas nga nagdilaab sa kainit sa adlaw, og ang pus’aw nga mubong buhok nga susama sa puting balahibo sa karniro. Si Abba Zosimas nagmaya, tungod kay sa taas nga panahon wala siyay nakitang buhing binuhat gawas niini.

Ang nagapuyo sa disyerto nakakita kay Zosimas nga nagapaduol, og naningkamot kini pagpalayo kaniya. Si Abba Zosimas nakalimot sa iyang kakapoy og bisan sa iyang edad, siya mabuhiong midagan. Ug sa dihang siya haduol na nga igo ra madunggan ang iyang tingog siya misinggit sa makusog. “Nganong nagapalayo kaman kanako, ako nga tigulang og makasasala? Huwata ako, tungod og alang sa gugma sa Dios.”

Ang dumuluong mitubag kaniya, “Pasaylua ako, Abba Zosimas pero dili ako mulingi aron sa pagpakita sa akong nawong kanimo. Usa ako ka babae, sama sa imong nakita, ako hubo. Kung imong itugot ang hangyo niining makasasala nga babae, ilabay nganhi kanako ang imong kupo aron nga matabunan ko ang akong lawas, og sa aron nga makapangayo ako sa imong bendisyon.”

Si Abba Zosimas nahinganghag, sa paghunahuna nga gitawag siya sa iyang pangalan, gawas lang siguro kung siya nakaangkon sa ispirituhanon og mahait nga salabutan.

Sa natabunan na siya sa kupo, ang asetiko miatubang na kay Zosimas: “Nganong gusto Kaman makig istorya kanako, usa ka babaeng makasasala? Unsa may imong gustong masayran gikan kanako, ikaw nga kansang wala mikunsod ang mga bantugang binuhatan?”

Si Abba Zosimas mihapa sa yuta og nangayo sa iyahang bendisyon. Ug siya usab miyukbo diha kaniya, og sa dugay nga mga gutlo nagpabilin sa paghapa sa yuta sa pagpangayo sa matag usa kanila sa bendisyon. Ug sa katapusan, ang babae nga asetiko miingon: “Abba Zosimas, ikaw ang mag bendisyon og mag ampo, tungod kay ikaw ang gipasidunggan sa grasya sa pagkapari. Sa daghang mga katuigan ikaw naga tindog sa atubangan sa altar, sa paghalad sa Balaang gasa sa Dios.

Kining mga pulong nakapahadlok pagsamot kay San Zosimas. Uban sa mga luha siya miingon kaniya, “O Inahan! Kini dayag nga ikaw nagkinabuhi sa Dios og patay na diri sa kalibutan. Gitawag mo ako sa akong pangalan og nasayod ka nga ako pari, bisan pa nga wala ko nimo nakita kaniadto. Ang grasya gihatag kanimo sa dayag gayod, busa bendisyuni ako, sa ngalan sa Dios.

Sa katapusan mapangalyupuong gihatag niya ang bendisyon nga nagaingon “Bulahan ang Dios, kansang naga alima sa kaluwasan sa tawo.” Si Abba Zosimas mitubag, “Amen”. Ug sila mitindog gikan sa paghapa sa yuta. Ang babaeng asetiko misulti na usab sa tiguwang, “Nganong miabot Kaman dinhi padre, ako nga makasasala, nawad’an na sa mga hiyas? Dayag nga ikaw miabot, uban sa grasya sa Espiritu Santo sa pagdala nganhi kanako sa serbisyo. Apan suginli ako Abba, sa unsa paagi nagkinabuhi ang mga kristiyano?, sa unsang paagi nagiyahan ang simbahan?”

Si Abba Zosimas mitubag kaniya, “Pinaagi sa imong Balaang mga pag ampo ang Dios naghatag sa Iyang simbahan sa kanunayong kalinaw. Apan tumana ang akong dili takos nga mga hangyo, Inahan, og pag ampo alang sa tibuok kalibutan og alang kanako nga makasasala, nga sa akong paglatagaw niining disyerto dili mamahimong walay hinungdan.”

Ang Balaang asetiko mitubag, “Ikaw, Abba Zosimas, pari, kinahanglan mag ampo alang kanako og sa tanan, kay ikaw tinawag sa pagbuhat niini. Apan, tungod kay kinahanglan kita magmatinumanon, himuon ko ang imong gipangayo.”

Ang Santos miatubang sa sidlakan, og mihangad sa langit og gibakyaw ang iyang mga kamot, siya nagsugod sa pag ampo nga mahilumon. Sa hinay nga paagi nga bisan si Abba Zosimas dili makadungog sa iyang mga pulong. Human sa paglabay sa mga takna, ang tigulang mitan’aw kaniya og nakita nga siya naga tindog sa hangin nga wala nagdapat ang mga tiil sa yuta. Sa pagkakita niya niini, si San Zosimas mihapa sa yuta, nga nagahilak og kanunayong misangpit sa, “Ginoo maluoy Ka.”

Sa kalit lang gitintal na usab siya sa iyang hunahuna. Natingala siya kung dili espiritu, basig ang iyang pag ampo dili usab sinsero. Nianang higayuna milingi siya kaniya, gipatindog siya og miingon, “Ngano man ang imong hunahuna naga palibog man kanimo, Abba Zosimas? Dili ako hulagway lang. Ako makasasala og dili takos nga babae, bisan pa nga ako binantayan sa Balaang bunyag.”

Ug siya naghimo sa pagpanguros nga naga ingon, “Hinaut nga ang Dios maga panalipod kanato gikan sa mga dautan og sa iyang mga laraw, sa mabangis nga batok kanato.” Sa pagkakita og pagkadungog niini, ang tigulang mihapa sa iyang tiilan uban sa mga luha nga naga ingon, “Nangalyupo ako kanimo pinaagi kay Kristo nga atong Dios, ayaw itago gikan kanako kung kinsa ka og unsang pamaagiha nga nakaabot ka dinhi sa disyerto. Tug’ani ako sa tanan, aron nga ang kahibulungang buhat sa Ginoo mabutyag.”

Siya mitubag,” Kini gikasakit ko pag’ayo padre, sa pag tug’an kanimo sa akong makauulaw nga kinabuhi. Kung madunggan mo ang istorya sa akong kinabuhi, basig ikaw mokalagiw palayo, sama sa usa ka Malala nga bitin. Apan isugilon ko kanimo ang tanan padre, nga dayag og walay gililong. Apan, naga awhag ako kanimo, ayaw hunong sa pag ampo kanako nga makita ko ang kaluoy sa Dios sa adlaw sa paghukom.”

“Gipanganak ako sa Ehipto, sa dihang ako nag pangidaron og 12 anyos, mihawa ako sa among panimalay og miadto sa Alexandria. Didto nawagtang ang akong kaputli og sa walay pagpugong o pagkatagbaw sa mga buhat nga makihilawason. Subra sa disesyete ka tuig nag puyo ako sa maong kinabuhi og gibuhat ko kini alang sa tanan nga libre. Dili tungod kay gibalibaran ko ang bayad o salapi buot pasabot ako adunahan. Nagpuyo ako sa kapobrihon og nag trabaho nga tig kalinyas sa mga lino. Alang kanako, ang kinabuhi mao mao lang pag tagbaw sa tawhanong pangibog.

“Usa ka panahon sa tig init niadtong higayuna nakita ko ang bagang panon sa katawhan nga gikan sa Libya og Ehipto padulong sa dagat. Sila padulong sa Jerusalem alang sa kapistahan sa Kahimayaan sa Balaang Krus. Gusto usab ako muuban kanila, apan tungod kay wala akoy kwarta og pag kaon, gitugyan ko ang akong lawas isip bayad sa sakayan.

“Karon padre, tuhui ako, nahibulong ako pag ayo kay bisan ang dagat gitugutan ako sa akong nabatasan nga pagpakighilawas, nga ang kalibutan wala mibuka aron ako lamyon ngadto sa baba sa hades nga buhi, tungod sa daghang mga kalag nga akong nalit’ag. Ako namalandong nga ang Dios nagahulat sa akong paghinulsol. Wala Siya nangandoy sa kamatayon sa mga makasasala, apan nag paabot sa akong kabag’uhan.

“Ug miabot ako sa Jerusalem og gigahin ko ang akong mga adlaw sa mao ra gihapong matang sa kinabuhi, og siguro mas misamot pa.

“Sa miabot na kapistahan sa Balaang Krus sa Dios, miadto usab ako sa maong pamaagi, aron sa pagpangita og mga batan’ong lalaki. Sa miabot na ang kaadlawan nakita ko nga ang tanang mga tao padulong sa simbahan, busa ako sab misabay sa kadaghanan. Sa takna na nga pagabayawon ang Krus, misuway ako sa pagsulod sa simbahan uban sa daghang mga tao. Makusganon akong misulod sa simbahan og nakig dutdut sa mga tao. Bisan nga nakatamak na ang ako mga tiilng sa Bakanan (threshold) may usa ka pwersa nga mipugong kanako sa dili pagsulod. Naduot ako padaplin sa mga tao, og wala akoy nahimo busa ako nagatindog nalang sa mga ang-angan sa simbahan. Ginahunahuna ko nalang kay tungod ako babae og huyang mao nga dali ra mawahing sa kabaga sa tawo, sa makausa pa ako misuway sa pagsulod, og sa makusganon na usab nga paagi. Apan bisan sa unsang paagi nako buhaton dili og dili ako makasulod, igo lamang makatamak ang akong mga tiil sa bakanan sa simbahan. Apan ang kadaghanan makasulod sa simbahan nga wala mag lisod pero ako lang ang nag inusarang dili makasulod. Nahitabo kini sulod sa tulo o upat ka oras nga akong pagpaningkamot hantod nga nawad’an na ako sa akong kusog. Mihawa ako og nag tindog sa hilit nga dapit sa simbahan.

“Ug sa dihang nakaamgo ako nga tungod sa akong mga sala maoy hinungdan nga dili ako gitugutan nga makakita sa Makahatag Kinabuhi nga Kahoy. Ang grasya sa Dios mitandog sa akong kasingkasing. Mihilak ako og nagminatay og gipukpok ko ang akong dughan. Nagapanghupaw ako sa kinailadman sa akong kasingkasing, og nakita ko sa akong paghangad ang hulagway sa Labing Putli nga Teotokos. Mihangad ako Kaniya og nag ampo: Oh Birhen nga nanganak sa Dios diha sa unod dinhi sa kalibutan! Sayod ako nga dili ako angayan bisan sa pag tan’aw sa Imong hulagway. Ako makatarunganon sa imong pagdumot og madasigon sa kapungot diha sa atubangan sa Imong kaputli, apan sayod ako nga ang Dios nahimong tao alang sa pagtawag sa makasasala aron sa paghinulsol. Tabangi ako, O Labing-Putli. Tugoti ako nga makasulod sa simbahan. Tugoti ako nga makagunit sa kahoy sa diin gilansang ang Dios diha unod, sa pag ula sa Iyang Dugo alang sa katubsanan sa mga sala, og alang usab kanako. Ikaw ang mamahimong saksi sa atubangan sa Imong anak nga ako dili na gayud magpakahugaw sa akong kaugalingon sa pagpakighilawas. Sa diha nga makita ko na ang Krus sa Imong Anak, talikdan ko ang kalibutan, og muadto ako sa dapit kung asa mo ako giyahan.

“Sa pagkahuman sa pagpamulong niana, mibati akog pagsalig sa kaluoy sa Dios, og gibiyaan ko ang hilit kung asa ako nag ampo. Ug midungan ako pagsulod sa panon nga misulod sa simbahan, nakasulod ako nga walay nay pwersa nga mitulak kanako pagpagawas. Misulod ako nga nagakurog sa kahadlok, diha sa Balaang dapit.

“Sa diha mismo nakita ko ang Misteryo sa Dios, og sa unsa nga ang Dios naga pasaylo sa mga mahinulsulon. Mihapa ako sa Balaang yuta og gihagkan kini. Unya midali ako sa pag tindog, sa atubangan sa hulagway sa Inahan sa Dios, kung asa ako nanumpa. Nagluhod ako sa Berhing Teotokos, og naga ampo:

‘O Inahan, wala mo gisalikway ang akong dili takos nga pag ampo. Himaya sa Dios, kansang nagdawat sa paghinulsol sa mga makasasala. Oras na aron tumanon ko ang akong gipanumpa, nga Imong nasaksihan. Busa, O Inahan tultuli ako sa dalan sa paghinulsol.’

“Sa kalit lang nakadungog ako og tingog gikan sa kahitas’an: ‘Kung mutabok ka sa Jordan, makita mo ang mahimayaong kapahulayan.’

“Sa diha-diha ako mituo nga ang tingog alang kanako, og misinggit ako sa Inahan sa Dios: O Inahan, ayaw ako pag isalikway!’

“Ug ako mibiya sa simbahan og nagsugod na sa akong panaw. May usa ka tawo nga mihatag kanako og sinseyo sa dayon nakog hawa sa simbahan. Gikan niining salapi nakapalit ako og tulo ka tinapay, og nangutana ako sa manug baligya sa tinapay kung asa ang dalan padulong sa Jordan.

“Alas nuwebe kadto sa buntag sa nakita ko ang Krus. Sa manug salop na ang nakaabot ako sa simbahan ni San Juan nga Mag uuna haduol sa Jordan. Human sa mga pag ampo sa simbahan, miadto ako sa tubig og gihugasan ko ang akong nawong og mga kamot. Og niining maong templo gidawat ko ang Maghahatag-kinabuhi nga Misteryo ni Kristo. Dayon gikaon ko ang katunga sa usa sa akong mga tinapay, miinom ako sa tubig sa Jordan, og natulog ako didtong dapita. Sa pagkabuntag na nakita ko ang gamayng Bangka nga mutabok sa pikas bahin sa pangpang sa Jordan. Sa makausa pa nag ampo ako sa Inahan sa Dios nga giyahan Niya ako sa asa mang dapita Niya ako gusto makaabot.

Si Abba Zosimas nangutana kaniya, “Pila na katuig ang milabay sukad ka nagpuyo dinhi sa disyerto?”

“Sa akong pag-ihap,” sa iyang pagtubag, “ika kwarentay-siyete katuig na gikan ako mihawa sa Balaang Siyudad.”

Si Abba Zosimas nangutana pag-usab, “Imposible kaayo nga ikaw nakalahutay sa daghang katuigan nga wala man lang nagsakit, nga wala man lang dako nga kausaban.

“Tuhui ako, Abba Zosimas, ang babae miingon, “nagpuyo ako sulod sa disisyete ka tuig diri sa kamingawan, (human usab siya nag puyo og disesyete ka tuig sa pagka immoral) nakig bugno sa mga ihalas nga mga mananap: pagka tak’anon og pangibog sa unod. Kung ako musugod na sa pagkaon sa akong tinapay, ginahunahuna ko ang karne og isda nga abunda kaayo sa Ehipto. Usab gimingaw ako pag ayo sa bino nga gusto kaayo nako sa diha nga anaa pa ako sa kalibutan, samtang dinhi wala man gani bisag tubig.  Nag antos ako sa kauhaw og sa kagutom. Naa usab akoy kabuang sa mga law-ay nga mga alawiton. Daw sa gusto ko nga makadungog niini, nga nakahasol sa akong pangdungog og kasingkasing. Nagahilak ako nga naga duot sa akong dughan, nahinumduman ko ang akong gisaad. Sa kalit lang lang may nakita ako nga kahayag nga misidlak kanako gikan sa tanang dapit. Human sa mapintas nga bagyo, ang malungtarong kaharuhay mitumaw.

“Abba, sa unsang paagi ikasugilon ko kanimo ang mga paghunahuna nga naga awhag sa pagbuhat sa pagpakighilawas? Kalayo nga nagasunog sa sulod nako, nga nagpahimata usab kanako sa tinguha nga gakson kini. Og hinali ko nga ilabay ang akong kaugalingon sa yuta og mutusmaw sa tubig uban sa mga luha. Sa daw nakita ko ang Labing Balaang Birhen sa akong atubangan, og sa daw naghulga kanako sa dili pagtuman sa akong gisaad. Naghapa ako og gibutang ang akong nawong sa yuta adlaw og gabie, og wala ako mibakod hangtud nga may balaang kahayag nga mipalibot kanako, sa pagwatang sa dautang mga hunana nga nakapasamok kanako.

“Mao kana ang akong pagpuyo dinhi sa kamingawan, sulod sa unang disesyete ka tuig. Kangitngit human sa kangitngit, kalautan human sa kalautan mitindog mahitungod kanako, nga makasasala. Apan sugod niadtong higayuna hangtud karon ang Inahan sa Dios mitabang kanako sa tanan.

Si Abba Zosimas nangutana pag usab, “Sa unsang paagi ka makakaon o makapanapot?”

Siya mitubag, “Human nga nahurot ang akong tinapay, nabuhi ako sa mga sagbot og sa mga butang nga makita diri sa disyerto. Ang sapot nga akong gisul’ot sa dihang mitabok ako sa Jordan nagisi na og nadugmok na. Nag antos usab ako sa panahon sa tag init, sa dihang ang nag dilaab nga kainit mupaso

Kanako, og sa panahon sa tig tugnaw, sa dihang ako magkurog sa hilabihang katugnaw. Daghang higayon nga ako matumba sa yuta sama sa usa ka patay. Nag antos ako sa daghang mga kasakit og tentasyon. Apan gikan niadtong panahuna hangtod karong mga taknaa, ang gahum sa Dios nagbantay sa akong makasasala nga kalag og mapaubsanon nga lawas. Gipakaon ako og gisaninaan ako sa tanang-Gamhanang pulong sa Dios, kay ang tawo wala mabuhi sa tinapay lamang, apan sa matag pulong nga mugula sa baba sa Dios (Dt.8:3, Mt.4:4, Luke4:4), Og kadtong kansa nag paubos sama sa usa ka tigulang (Col 3:9) walay laing dalangpanan, pagpasalipud diha sa mga bato (Job 24:8, Heb11:38). Sa dihang mahinumduman ko ang pagpahilingkawas kanako sa Ginoo gikan sa mga dautan og mga sala, anaa akoy dili malata nga pagkaon sa kaluwasan”.

Sa dihang nadunggan ni Abba Zosimas gikan sa Balaang asetiko ang mga kinutlo nga berso sa Balaang Basahon gikan sa iyang hunahuna, gikan sa Basahon ni Moses og Job og gikan sa mga Salmo ni David, siya nangutana sa babae, “Inahan, nakabasa ka naba sa mga Salmo og uban pang mga Libro?”

Siya mipahiyom sa pagkadungog sa maong pangutana, og mitubag, “Tuhui ako, wala akoy laing nakitang panagway sa tawo gawas kanimo gikan sa panahon nga ako mitabok sa Jordan. Wala akoy nabasahan laing mga libro. Walay akoy laing nadunggan nga nagbasa o miawit niini. Tingali ang pulong sa Ginoo, kansang buhi og nagalihok, nagtudlo sa tawo nga mahimo maalam sa iyang kaugalingon (Col3:16,1Thess2:13). Mao kini ang katapusang bahin sa akong kinabuhi. Naghangyo ako kanimo sa sinugdanan, nagpakiluoy ako kanimo sa ngalan sa nagpakatawo nga pulong sa Dios, Balaang Abba, iampo mo ako nga makasasala.

“Sa makausa pa, nagpakiluoy ako kanimo, tungod kay JesuKristo atong Ginoo og manluluwas, ayaw ipanugilon ni bisan kinsa ang nadunggan mo gikan kanako, hangtod nga ako mubiya na niining kalibutan. Sa sunod tuig, sa panahon sa puasa, ayaw tabok sa Jordan, sama sa nabatasan sa monasteryo.’

Ug sa makausa pa si Abba Zosimas nahinganghag, nga ang nakagawian sa iyang monasteryo nasayran sa Balaang babaeng asetiko, bisan nga siya wala mitug’an mahitungod niini.

“Pabilin sa monasteryo’’ ang babae nagpadayon sa pagsulti. “Bisan pa ikaw gusto musuway sa paghawa sa monasteryo, dili ka makahimo niini. Sa Dako og Balaang Huwebes (Great and Holy Thursday), ang adlaw sa katapusang panihapon sa Ginoo, pagbutang sa Makahatag-Kinabuhi nga Lawas og Dugo ni Kristo atong Ginoo sa Balaang panudlanan, og dad’a nganhi kanako. Magpaabot ako kanimo niining bahin sa Jordan, sa tumoy niining disyerto, aron ako makadawat sa Balaang Misteryo. Og ingna si Abba John, ang inyong Igumen sa monasteryo, ‘Bantayi ang iyang kaugalingon og ang iyang mga igsuon (1Tim4:16), kay daghang mga butang nga angay tagaan og pagtagad.’ Ayaw usa isulti kaniya karon, diha na kung ang Ginoo magpakita sa mga timailhan.”

Human siya nangayo sa mga pag ampo, ang babae mitalikod og kalit lang nahanaw diha sa disyerto.

Sa tibuok tuig ang tigulang nga si Zosimas nagpabiling mahilumon, wala mangahas sa pagbutyag ni bisan kinsa sa iyang nakita, og kanunayong nag ampo sa Dios nga makita pa niya pag usab ang balaang asetiko.

Sa dihang miabot na usab ang laing Dakong puasa, sa unang domingo niini, si San Zosimas obligado nga magpabilin sa monasteryo tungod sa iyang sakit. Og nahinumduman niya ang mga panag’an nga mga pulong sa babae nga dili siya makahimo sa pagbiya sa monasteryo. Sa paglabay sa mga adlaw, si San Zosimas naayo sa iyang mga balatian, apan nagpabilin siya sa gihapon sa monasteryo hangtod sa pag abot sa Balaang Semana.

Sa adlaw sa Balaang Huwebes, si Abba Zosimas nangandam sumala sa gisugo kaniya. Nagbutang siya sa Lawas og Dugo ni Kristo sa chalice, og pagkaon sa gamayng basket. Mibiya siya sa monasteryo og miadto sa Jordan, og nag paabot siya sa asetiko. Ang santos nalangay, busa si Abba Zosimas nag ampo sa Dios nga itugot niya makita pag usab ang balaang babae.

Sa katapusan, iya kining nakita sa halayong bahin sa suba. Nagmaya si San Zosimas mitindog siya og naghimaya sa Dios. Og natingala siya unsaon kaha niya pagtabok sa Jordan nga wala may Bangka? Ang babae nag himo sa pagpanguros sa tubig, og milakaw kini sa tubig tabok sa Jordan. Si Abba Zosimas nakakita niining tanan ilalom sa kahayag sa bulan, og nagalakaw padulong kaniya. Ug ang tigulang gustong muyukbo kaniya pinaagi sa paghapa sa yuta apan gibadlong siya niini og misinggit, “Unsa may gibuhat mo Abba? Pari ka og nagdala sa Balaang Misteryo sa Dios.”

Sa pag’abot niini sa pangpang, siya miingon kay Abba Zosimas, “Bendisyuni ako padre.” Siya mitubag kaniya nga nagakurog, tungod sa katingalahan nga iyang nakita. “Tinuod nga ang Dios wala magbakak sa Iyang gisaad nga kinsa kadtong mahimong putli sa iyang kaugalingon mahisusama Kaniya. Himayaon Ka, O Kristo nga among Dios, sa pagpakita Mo kanako sa Imong balaang suluguon, akong nahunahuna kung unsa pa kalayo ako gikan sa kahingpitan.”

Ang babae nagsugo kaniya nga batbaton ang Kredo og “Amahan namo” Sa pagkahuman sa maong mga pag ampo, gidawat niya ang Balaang Misteryo ni Kristo. Gidupa niya ang iyang mga kamot sa langit nga naga ingon, “Ginoo, itugot nga ang Imong alagad makabiya nga malinawon, kay ang akong mga mata nakakita naman sa kaluwasan.

Ug ang santos milingi sa Elder nga nagaingon, “Palihug Abba, tumana ang laing hangyo. Uli ka karon sa monasteryo, ug sa paglabay sa laing tuig balik ka sa dapit kung asa kita unan nag’istoryahanay.”

Siya mitubag, “Kung possible man lang alang kanako nga musunod kanunay kanimo aron makita ko kanunay ang imong balaang panagway!”

Siya mitubag,” Tungod og alang sa Dios, i-ampo mo ako og hinumdumi ang akong pagkaalaut.”

Sa makausa pa gikurusan na usab niya ang Jordan, og milakaw sa ibabaw niini sama sa una niyang gibuhat, ug nawala siya sa disyerto. Si San Zosimas mibalik sa monasteryo uban sa kalipay og kahadlok, nga nagpakaulaw sa iyang kaugalingon tungod kay nakalimot siya sa pagpangutana sa pangalan sa santos. Gilauman niya kini nga buhaton sa sunod tuig.

Sa paglabay sa usa ka tuig, si Abba Zosimas mibalik ngadto sa disyerto. Nakaabot sa dapit kung diin sila nagkita sa balaang babaeng asetiko. Patay na siya nga naghigda, nga ang mga kamot nakapatong sa iyang tiyan, og ang iyang panagway naga atubang sa sidlakan. Si Abba Zosimas naghugas sa iyang mga tiil pinaagi sa iyang mga luha og gihagkan kini, og wala na siya mangahas sa paghikap sa lain pang parti sa iyang lawas. Hataas nga takna siya nga nagahilak og naga awit sa Salmo nga naandan para sa mitaliwan og mibatbat sa pag ampo alang sa paglubong. Nalibog siya, gusto ba kaha sa santos nga ilubong siya dinhing dapita o dili. Nalibog siya sa paghunahuna, sa dihang may nakita siya nga sinulat sa yuta haduol sa ulo niini: “Abba Zosimas, ilubong dinhing dapita ang lawas sa mapainubsanong Maria. Mobalik sa abog ang abog. I-ampo ako ngadto sa Dios. Mipanaw ako sa unang adlaw sa Abril, sa gabie sa pagpasakit ni Kristo, human nako nadawat ang Mistekong Panihapon.

Sa pagbasa niya sa sinulat, si Abba Zosimas nagmaya kay nasayran niya ang pangalan sa santos. Ug nahinumduman niya nga si Santa Maria human nga nakadawat sa Balaang Misteryo sa iyang mga kamot, mipadulong dinhing dapita dihadiha kung asa siya namatay, apan siya milakaw pa og 20 kaadlaw bag’o nakaabot niadtong dapita.

Sa paghimaya sa Dios, si Abba Zosimas miingon sa iyang kaugalingon, “Panahon na para buhaton ko ang iyang gihangyo. Apan sa unsang paagi ako makakalot sa iyang lubnganan, wala man akoy mga gamit nga dala?” Diha nakakita siya og usa ka patpat nga kahoy nga nabilin sa mga magpapanaw. Gipunit niya kini og misugod sa pagkalot. Apan ang yuta gahi og mamala, dili siya makahimo sa pagkalot niini. Sa paghangad niya, nakita ni Abba Zosimas ang usa ka dakong leon nga nagatindog haduol sa lawas sa santos og nagatilap sa mga tiil niini. Giabot og kahadlok ang tigulang, apan gipangandaman niya ang iyang kaugalingon pinaagi sa pagpanguros, sa pagtuo nga walay dautang mahitabo kaniya pinaagi sa mga pag- ampo sa balaang babaeng asetiko. Ang leon nagpaduol sa tigulang, nagpakita sa pagka mahigalaon sa matag lihok niini. Si Abba Zosimas nagmando sa leon nga magkalot sa bangag aron ikalubngan sa lawas ni Santa Maria. Sa iyang mga pulong ang leon nagtuman nagsugod sa pagkalot igo nga ikalubong ang lawas. Human niana sila namauli sa ilang mga pinuy’anan. Ang leon ngadto sa disyerto og si San Zosimas sa iyang monasteryo, nga naga panalangin og naga himaya sa Dios.

Sa pag abot niya sa monasteryo, si Abba Zosimas nagsaysay sa mga monghe og sa Igumen, kung unsa ang iyang nakita og nadunggan kay Santa Maria. Ang tanan nahinganghag, sa pagkadungog nila sa milagro sa Dios. Sila kanunay naga hinumdom kay Santa Maria uban sa pagtuo og gugma sa adlaw sa iyang pagpanaw.

Si Abba John, ang Igumen sa monasteryo, mituman sa gipamulong ni Santa Maria, og pinaagi sa tabang sa Dios ang tanan nga mga sayop sa monasteryo nabutang sa husto. Si Abba Zosimas nagpuyo sa monasteryo sa paagi nga nakapahimuot pag’ayo sa Dios. Didto nahuman ang iyang kinabuhi, og mipanaw siya sa kinabuhing walay katapusan.

Ang mga monghe mipasa og nanugilon sa kinabuhi ni Santa Maria pinaagi sa ilang mga baba, walay ni kinsa nga misulat niini.

“Apan Ako,” ingon ni San Sophronius sa Jerusalem (March 11), “nagsulat sa kinabuhi ni Santa Maria sa Ehipto sumala sa akong nadunggan sa mga Balaang mga Amahan. Nakatala kining tanan, og ang pagbutang sa pamatuod niining tanan.”

“Hinaut nga ang Dios, kansang nagbuhat sa mga Dili matukib nga mga Milagro og magahatag sa Iyang gasa sa tanang may pagtuo Kaniya, gantihan kadtong mga nakadungog o nakabasa niini og mibuhat sama nga panag-ingnan niini. Hinaut nga igahatag Niya ang bendisyon kabahin niini kauban si Santa Maria og sa tanang mga Santos nga nakapahimuot sa Dios tungod sa Ilang debotong hunahuna og binuhatan. Himayaon ta ang Dios, ang walay katapusang Hari aron nga atong makita ang kaluoy sa Dios sa adlaw sa paghukom pinaagi sa atong Ginoong JesuKristo, Kaniya ang tanang Himaya, dungog, Pagkahalangdon, og Pagdayeg uban sa walay katapusang Amahan og ang Labing Balaang Maghahatag-Kinabuhi nga Espiritu, karon og sa kanunay og hangtud sa kahangturan sa mga kahangturan. Amen”